تاریخچه نام کشور چین

چرا چینی‌ها کشورشان را «چین» نمی‌نامند؟

نوشته ای از پویا خسروآبادی


بخش نخست: پیش گفتار

یکی از عادت های من کنکاش در ریشه و تاریخچه واژگان و نام های گوناگون است. شاید شگفت‌زده شوید اگر بدانید نامی که ما امروزه برای این سرزمین کهن به کار می‌بریم، میراث‌دارِ نامی است که بیش از دو هزار سال پیش بر سر زبان‌ها افتاد. زمانی که در فارسی از  ( چین ) یا در انگلیسی از  (china) استفاده میکنیم، به یکی از کهن ترین تمدن ها بشری اشاره داریم. اما آیا به این فکر کردید که این نام از کجا در فرهنگ ما ریشه دوانده؟ داستان این است که نامی که ما برای این سرزمین به کار می‌بریم، با نامی که مردم آن دیار برای میهنشان برگزیده‌اند، تفاوتی بنیادین دارد.

در واقع، واژه‌ی «چین» یادگار روزگاران دور و دودمانی است که برای نخستین بار، این سرزمینِ پهناور را زیر یک پرچم، یکپارچه ساخت. در سویِ دیگر، چینیان کشورشان را «ژونگ‌گو» (Zhōngguó - 中国) می‌نامند؛ واژه‌ای که در جان خود، معنایی ژرف از جهان‌بینی باستانی آنان و جایگاه آن سرزمین در دلِ هستی دارد. در این نبشته، برآنم تا به این نامگذاری بپردازم، ریشه‌های تاریخی آن را از دودمان «چین» (Qin) تا «امپراتوری میانه» کنکاش کنم و ببینیم چگونه این نام‌ها در گذر جاده‌ی ابریشم به گوش جهانیان رسیده. 

تصویر 1: پرچم چین

بخش دوم: ژونگ‌گو؛ سرزمینی در قلب جهان

حتما میدانید که ما کشورمان را «ایران» می‌نامیم، اما بسیاری در سرتاسر جهان، آن را با نام «پرشیا» می‌شناسند. همین تفاوت، درست در قلب کشور چین هم نهفته است؛ تفاوتی میان نامی که ما به آن‌ها میدهیم و نامی که آن ها برای هویت خویش برگزیده‌اند.

آنچه چینیانِ سده‌هاست برای نامیدنِ میهنِ خویش به کار می‌برند، واژه‌ی «ژونگ‌گو» (Zhōngguó - 中国) است. برای درکِ این نام، کافی است نگاهی به اجزای سازنده‌ی آن بیندازیم؛ کلمه‌ای که از دو بخش «ژونگ中-» (به معنای میان و میانه) و «گو国-» (به معنای کشور یا قلمرو) ساخته شده است.

در اندیشه‌ی باستانیِ این مردمان، «ژونگ‌گو» به معنای «سرزمین میانه» است. این نام‌گذاری، نشان از باور عمیقی دارد که در آن، سرزمین‌شان را نه یک نقطه بر روی نقشه، بلکه کانونِ هستی، جایگاه نظمِ گیتی و سرچشمه‌ی تمدن می‌دانستند. در حالی که ما از بیرون، این سرزمین را با نامِ  دودمان پادشاهی (چین) می‌شناسیم (همانند نام پرشیا که از قوم پارس و فرمانروایی  آنها سرچشمه میگیرد)، آنان از درون، خود را در مرکز جهان می‌بینند.

تصویر 2: چین در مرکز نقشه های چینی

اما چگونه شد که نام یک دودمان، جایگزین نام اصیل این سرزمین در زبان‌های جهانی شد؟ پاسخ به این پرسش در دل جاده‌های ابریشم نهفته است؛ جایی که تبادل کالا و فرهنگ، مسیر نام‌گذاری‌ها را برای همیشه تغییر داد.


بخش سوم: از جاده ابریشم تا دروازه‌های جهان

پرسش اصلی اینجاست که نام «چین» چگونه از دل یک دودمان محلی بیرون آمد و در زبان‌های سراسر دنیا، از اروپا تا خاورمیانه، ماندگار شد؟ پاسخ را باید در شکوه داد و ستد در جاده ابریشم جستجو کرد.

در آن دوران، بازرگانانی که از سرزمین‌های دور راهیِ شرق می‌شدند، با هر سلسله‌ای که بر سر کار بود، به نامی تازه برمی‌خوردند. اما وقتی دودمان «چین» (Qin) به قدرت رسید و با تدبیر و سخت‌گیری، برای نخستین‌بار ایالت‌های پراکنده را زیر یک پرچم گرد آورد، آوازه‌ی این یکپارچگی به گوش جهان رسید. مسافران و کاروانیان، این سرزمینِ تازه متحد شده را به نام همین دودمان شناختند و این نام را با خود به سرزمین‌های غربی بردند.

تصویر 3: درفش نظامی دودمان چین

در طول سده‌ها، این واژه در زبان‌های مختلف دچار دگرگونی‌های آوایی شد. یونانیان و رومیان آن را به گونه‌ای شنیدند و در نوشتارهای خود ثبت کردند، و از آنجا بود که این نام در زبان‌های اروپایی به «چاینا» (China) بدل شد. این دقیقاً همان اتفاقی است که برای ایران ما نیز رخ داد؛ غربیان نام یکی از نواحیِ ایران در روزگارِ باستان (پارس) را بر کل سرزمین‌مان نهادند و همان نام در ذهن جهانیان باقی ماند. بنابراین، «چین» بیش از آنکه نام سرزمینی باشد که مردمش خود را با آن بشناسند، نامی است که همسایگان و مسافران تاریخ بر آن نهاده‌اند.


بخش چهارم: «هان»؛ هویت زنده و ریشه‌دار مردم

اگر «چین» نامی بود که بیگانگان بر این سرزمین نهادند تا شکوه نخستین اتحاد را به یاد آورند، نامی که چینیان برای توصیفِ هویت خویش به کار می‌برند، رنگ و بوی دیگری دارد. اکثریت قاطع جمعیت این کشور، خود را «مردمان هان» (Han people) می‌خوانند. اما این هویت از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

پس از فروپاشی دودمان «چین»، نوبت به دودمان پرآوازه‌ی «هان» رسید. این دودمان نه تنها مرزهای کشور را گسترش داد، بلکه با ترویج فلسفه‌ی کنفوسیوس، ساختار فرهنگی و اجتماعی چین را برای هزاران سال استوار ساخت. دوران «هان» چنان دورانی از شکوفایی و بالندگی بود که مردم این سرزمین، خود را فرزندان این دودمان سرافراز میدانند.

امروزه نیز هنگامی که از زبان چینی یا خط چینی سخن می‌گویند، به جای «زبان چینی»، اغلب از واژه‌ی «هان‌یو» (Hànyǔ - 汉语) یا «خط هان» استفاده می‌کنند. در واقع، در حالی که «چین» نامی برای جغرافیا و سیاست این سرزمین در نگاه جهانیان است، «هان» در دل مردمان این دیار ریشه دارد؛ پیوندی میان زبان، فرهنگ و تباری که تا امروز زنده و پویا باقی مانده است. این تفاوت، همان چیزی است که نشان می‌دهد چین، فراتر از یک نام بر روی نقشه‌ها، مجموعه‌ای از هویت‌های در هم تنیده است که از هزاران سال پیش تاکنون، هویت ملی این کشور را شکل داده‌اند.


بخش پنجم: پرسش‌های پُرتکرار (FAQ)

در اینجا به چند پرسش کلیدی که ذهن بسیاری از دوستداران تاریخ و فرهنگ چین را به خود مشغول کرده، پاسخ می‌دهیم:


  1. چرا چینی‌ها کشورشان را «چین» نمی‌نامند؟

-نام «چین» ریشه در تاریخِ باستان و دودمانِ «چین» دارد که بیگانگان از طریقِ آن با این سرزمین آشنا شدند. اما مردم این کشور خود را با نام‌های دیگری نظیر «ژونگ‌گو» (سرزمین میانه) و تبار «هان» می‌شناسند که ریشه در هویت فرهنگی و ملی آنان دارد.


   ۲. آیا تفاوت میان «ایران» و «پرشیا» با «چین» و «چاینا» مشابه است؟ 

-بله، این قیاس بسیار دقیق است. همان‌گونه که ما در داخلِ کشور خود را ایرانی می‌نامیم اما جهانِ غرب ما را با نامِ «پرشیا» (منطقه‌ی پارس) می‌شناسد، چین نیز در نگاهِ بیرونی با نامِ اولین دودمانِ متحدکننده‌اش (چین) شناخته می‌شود، در حالی که هویتِ درونیِ آن‌ها بر پایه‌ی سرزمینِ مرکزی و تبارِ هان استوار است.


  ۳. چرا یادگیری زبان چینی را گاهی «آموزش زبان هان» می‌نامند؟ 

-از آنجا که قومِ هان بزرگ‌ترین گروهِ قومی در چین است و ساختارِ زبانی و نوشتاریِ امروزیِ این کشور در دورانِ دودمانِ هان به اوجِ تکامل رسید، مردمِ چین به زبانِ خود «هان‌یو» (زبانِ قومِ هان) می‌گویند تا پیوندِ عمیقِ زبانِ خود را با تبارِ تاریخی‌شان نشان دهند.


بخش ششم: سخن پایانی و نگاه به آینده

در این نبشته با هم در دل تاریخ سفر کردیم تا ببینیم داستان این نام‌ها چیست. متوجه شدیم که چین برای مردمانش خیلی فراتر از یک نقشه جغرافیایی است و مفاهیمی مثل «ژونگ‌گو» یا تبار «هان» چقدر برای آن‌ها ریشه دارد. درست مثل ایران که برای ما چیزی فراتر از یک اسم است، برای چینی‌ها هم این نام‌ها با هویت و فرهنگشان گره خورده است.

دانستن این ریزه‌کاری‌های زبانی و تاریخی، دریچه‌ای تازه به روی زبان و فرهنگ چین باز می‌کند. اگر شما هم به دنیایِ چین علاقه دارید و می‌خواهید قدم‌های جدی‌تری در یادگیری زبان یا شناخت این فرهنگ بردارید، ما اینجا هستیم تا این مسیر را برایتان روشن‌تر کنیم.

ما اینجا هستیم تا مسیر یادگیری زبان چینی و بهره‌مندی از خدمات مرتبط را برای شما هموار کنیم. برای مشاوره، یادگیری تخصصی و دسترسی به خدمات حرفه‌ای ما در حوزه چین، می‌توانید از بخش‌های دیگر سایت دیدن کنید یا مستقیماً با تیم ما در ارتباط باشید.


-پویا خسروآبادی